Do not go gentle

Ga niet gedwee die goede nacht tegemoet. Raas en tier tegen het doven van het licht.

Ik denk aan deze regels terwijl ik mijn schoenen aantrek voor een kort rondje door de buurt. Dit is training, een rustige voorbereiding, voor een lange run over een 18 kilometer lang parcours verderop in een hoger gelegen Kinale Forest dat mijn vriend en ik gepland hebben later deze 
maand. Die lange run is voor ons een manier om het halfwegpunt van 2025 te markeren. Misschien komt het door ouder worden; mijn verjaardag is over ongeveer twee maanden en ik merk dat ik in een bedachtzame bui ben, terugkijkend op het jaar dat achter me ligt – of misschien is het de playlist die ik nu hoor, die de woorden van Dylan Thomas bij me oproept. Als een nieuw jaar zich aandient, is het makkelijk – voor mij althans – om verstrikt te raken in gedachten over wat beter had gekund; wat ik nog had willen nastreven, welke doelen ik had moeten stellen.

Raas en tier tegen het doven van het licht.

Maar ik herinner mezelf eraan om ook al het mooie te zien dat ik op deze leeftijd ben tegengekomen; het samenzijn met vrienden tijdens avondgesprekken terwijl de zon wegzonk achter de horizon, de stille vreugde van regenachtige meidagen, het koppige vogeltje dat blijft volhouden dat mijn kamerplanten binnen horen, niet buiten op het balkon... Deze kleine, gewone momenten dragen hun eigen vorm van verzet. Hun eigen soort licht. Er is iets in de regels uit het gedicht dat nu als een oproep voelt – om moediger vooruit te gaan in deze nieuwe fase. Om het leven met iets meer vuur te omarmen. Iets meer aanwezigheid. Misschien zelfs vandaag iets harder te rennen, voordat ik weer thuiskom om verder te werken. Het pad, zoals het jaar, ontvouwt zich nog steeds.

Tekst: Margaret Wanjiru