Aangespoord door de hardloopboeken van James F. Fixx, werd de passie voor het lopen steeds groter. Op de kaft van een van de boeken stond een foto van een stel gespierde hardloopbenen. Zulke benen wilde hij ook. En die kreeg hij. Zelfs een beetje mooier, dacht hij zelf.
Wedstrijden lopen, dat was niet zijn ding. Veel kabaal, gebrul uit een geluidsinstallatie, spandoeken en nog meer rarigheid. Laat maar! Toch liet hij zich een keer verleiden om mee te doen met een trimloop over tien kilometer. Eigenlijk was het een echte wedstrijd, eentje voor echte atleten, die met een wedstrijdlicentie, met strakke broekjes en singletjes. De trimmers liepen dezelfde afstand. Deze loop won hij in 35 minuten en een beetje, en met veel overmacht. Voldoende kennelijk voor de speaker om uit zijn dak te gaan: Een jongen met zoveel talent zou lid moeten worden van een club,’ galmde het over het sportcomplex. De dag erna meldde dit “natuurtalent” zich bij een atletiekclub.
De wil om zichzelf te verbeteren, die was er zeer zeker ook. Soms mocht hij de vijf kilometer lopen voor de competitie, een hele eer! Op de weg liep hij uiteindelijk iets van twintig marathons. Een aantal puur voor de fun, maar toch ook eentje net boven de tweeënhalf uur. Strava bestond nog niet. Trainingen werden bijgehouden in een eenvoudig schriftje. Elke dag even een oneliner opschrijven. En de hartslag, meteen na de training, twee vingers aan de keel, zes seconden tellen en dat dan keer tien. Met wie was er die training gelopen? Waar was het? Hoe ging het? Was je verliefd? Beetje depri? Hoe was het weer? Een sterfgeval? En natuurlijk het aantal kilometers, meestal geschat. Maar toch altijd bijgehouden.
Nog even en hij heeft vier keer rond de aarde gelopen. Als alles goed gaat, begint hij daarna aan
zijn vijfde rondje.
