Kees Larooij is geen fan van de ochtendloop

Kees Larooij Woensdag, 31 maart 2021
Kees Larooij is geen fan van de ochtendloop

Vrijdagochtend 19 maart 2021. Vijf uur. Wakker. Terwijl ik me omdraai, denk ik: ‘Als nou nog maar wel in slaap val’. Tien over vijf: ‘Toch maar een podcast proberen.’ Ik kies een aflevering uit de magnifieke serie over het wonderbaarlijke leven van De Zonnekoning van Johan Op de Beek. Foute keuze, de aflevering biedt niet de gewenste afleiding, maar maakt me alleen maar wakkerder.

Zes uur. Eruit. Naar beneden. Koffie en krant. Nog een koffie, andere krant, een van de digitale genoegens. Uurtje gerekt. Ondertussen heb ik mezelf al vele malen afgevraagd: ‘Ga ik vroeg lopen of niet?’ Ik heb geen uitgesproken hekel aan ochtendlopen, maar ik ben zeker geen liefhebber.

Zeven uur. Op Instagram is @daviniavandevelde alweer onderweg. Zij moet wel een superliefhebber zijn. Bijna elke dag rond zevenen een rondje en altijd enthousiast. Dapper hoor. ‘Zal ik dan ook maar? Maar waar dan? Met de auto naar het bos? Vanuit huis? Rondje dierenpark? Geen zin. Naar de Schammer misschien? Mwah, te ver.’

Twintig over zeven. Mijn vrouw Marlies komt beneden. Die gaat om acht uur trainen. Ze is enthousiast over het weer: prachtige dag, nu al zoveel zon, strakblauw, dat wordt genieten. Nou, vooruit dan maar. Kleren aan, een korte broek, dat wel. Zodra ik het besluit heb genomen, vul ik snel nog even mijn bidon met water, pak een Cliffbar mee, mijn autosleutels en hup de deur uit. Op naar Landgoed Den Treek.

Kwart over acht. Auto geparkeerd bij ‘Ingang Aart Jansen’. En opeens… Opeens is het goed, fantastisch zelfs. Alles valt op z’n plaats: de tijd, de plek, het weer en mijn plots opgekomen goede zin. Eens in de zoveel tijd gebeurt het, is er niets anders dan de omgeving en ik, en klopt het precies. De ochtendstralen door de bomen, de wandelaars, de blauwe lucht – het is zoals het moet zijn. Alleszeggend en opvallend detail, ik heb dit gevoel alleen maar bij lopen in de ochtend.

Ik ren en ik ren, niet te hard, niet te zacht, maar het enige juiste tempo. ‘Wat loop ik toch een mooi rondje dan ga ik zo via het kanaal en dan terug en dan daar waar de MTB-route de vorige keer was afgesloten ga ik links misschien kan ik daar nog een mooie foto maken dit is trouwens ook wel een puik plekje voor een foto maar eentje nemen dan.’ Ik ben een hardlopende stream of consciousness.

Ik stop vier of vijf keer voor het maken van een foto, de een nog mooier dan de ander. Mij is al geruime tijd geleden te kennen gegeven dat mijn (hardloop)voorkomen niet erg Instagrammable is, zelfs mijn billen niet. Daarom maar veel zon, lucht en licht. Vandaag lijk ik wel landschapsfotograaf Martin Kers.

Twintig over negen. Terug bij de auto. Elf kilometer. Drinken. Naar huis. Blij en voldaan. Niet vergeten: dit gevoel ontstaat alleen maar bij ochtendlopen, nooit bij lopen later op de dag. Liefhebber worden.

Tien voor tien. Thuis. Ontbijt.

Gelukkig.

Motivatie
Kees Larooij
Geschreven door

Kees Larooij

Kees Larooij komt uit Amersfoort en is docent in het basisonderwijs (Amsterdam Osdorp). Hij loopt recreatief hard sinds 2004 en schrijft daarover op hardlopen.nl. Hardlopen geeft ritme en regelmaat aan zijn leven.